COLLEGA COLUMN
Oktober 2019
Dans met mij
Wil je met mij dansen? Ik moet iets bekennen. Ik zou mij bij voorbaat al hebben verstopt achter de rug van een ervaren danser, preluderend op deze onvermijdelijke vraag. Aan mijn lijf zelfs geen polonaise. Maar mocht ik ooit ten prooi vallen aan het dwingende verzoek een paar passen in de maat mee te doen, zou ik reikhalzend uitkijken naar de kreet ‘changer’. Toe aan verandering, dan is dit hét moment waarop je van partner wisselt of helemaal van de dansvloer verdwijnt. Overigens kun je dans-school prima omwisselen naar dansen op school, zoals je hier kunt lezen.

Soms is een verandering een verademing. Maar erger jij je ook wel eens groen en geel aan collega’s die alsmaar blijven hangen in het verleden? Ze zijn niet vooruit te branden en houden de hele boel op. Het lukt je bijna niet om deze mensen mee te krijgen in een verandering. Leraren met meer dan vijfentwintig, soms meer dan veertig onderwijsjaren. Zij vormen de geschiedenis van een school, kennen de belangrijkste figuren, cruciale gebeurtenissen, mooie en trieste momenten. Vaak kunnen zij in geuren en kleuren erover vertellen. Maar daar tegenover staan collega’s die veel korter in het onderwijs werken en niet al die momenten hebben meegemaakt. Zij kunnen daarover niet meepraten en staan dan een beetje buitenspel. Vaak tonen zij weinig belangstelling voor de verhalen. Bij veranderingen kan er dan een kloof ontstaan tussen ouderen, die weinig erkenning ervaren voor hun lange staat van dienst en jongeren die makkelijker openstaan voor verandering omdat zij nog niet veel hebben om los te laten.

Het onderwijs verandert voortdurend. Recente voorbeelden van veranderingen die eindigden zoals ze zo hoopvol waren begonnen, zijn de basisvorming en het studiehuis. De grootste blijvende verandering was wel de samenvoeging van de kleuterschool met de lagere school tot de basisschool. Toentertijd een rigoureuze wijziging met veel scepsis aan beide kanten. De hoofdonderwijzer zat niet op gefröbel te wachten en de kleuterjuf zag het juist daarom niet zitten. Moet je nu eens kijken: het basisonderwijs danst nog steeds de polonaise hoewel er ook maar weinig mannen ten dans worden gevraagd. Breng meer dans in het onderwijs! Want dans is net zo belangrijk als rekenen op school.

Zelf sta ik dit jaar precies veertig jaar voor de klas, hoewel ik er de laatste jaren wel meer bij ben gaan zitten. Te veel om achterom te kijken en te weinig om vooruit te kijken. Aan de ene kant ben ik die docent die zoveel heeft meegemaakt, maar tegelijkertijd ben ik die collega die nog voldoende kan ervaren. Misschien moet ik vaker een collegiale danspartner te pas en te onpas vragen.



Cor Verbree (1957) is docent Nederlands op ISW Vakcollege Hoge Woerd in Naaldwijk.
EERDERE COLUMNS