Column COLLEGE VAN BESTUUR
Juli 2019
De loutering van loslaten…
Deze aflevering van LeerKracht gaat over afscheid. Afscheid in de breedste zin van het woord. Afscheid nemen vraagt van ons vaak het loslaten van gedachten en gevoelens die tot dan toe met ons waren meegereisd. Soms tot ons grote geluk, soms ook tot ons intense verdriet. Nadenkend over dit diepmenselijke gebeuren werd ik teruggevoerd naar de achtste etappe van mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Die achtste etappe liep ik een aantal weken geleden, van León naar Sarria.

Eén van mijn dagtochten bracht me dit jaar langs het Cruz de ferro, al heel lang een speciale plek voor pelgrims onderweg naar Santiago en ook het hoogste punt van de Camino Francés, gelegen op 1504 meter. De traditie wil dat je een steen meeneemt op je pad, om die steen vervolgens neer te leggen aan de voet van het kruis. Daarmee leg je symbolisch je zorgen of verdriet neer en daarmee af. Ik vond die ochtend een passende steen, waarmee ik vervolgens tot aan deze bijzondere plek ben geklommen. Het was er nog rustig. Slechts een handjevol pelgrims bevond zich in de nabijheid van het kruis.

Het daadwerkelijke ritueel van het neerleggen van de steen die ik inmiddels urenlang met me had meegedragen, raakte me onverwacht diep. Ik werd er een beetje door overweldigd en moest even gaan zitten op de enorme berg stenen die in al die tijd door zoveel mensen aan de voet was neergelegd. Meteen kwam er een lieve, bezorgde, oudere, Franse dame naar me toe die dacht dat de grote klim me van slag had gemaakt. Ze legde een hand op m'n schouder en zei: "Ik snap het, hoor. Het is tot nu toe ook heel zwaar en moeilijk geweest. Maar hierna wordt het allemaal makkelijker..." Door m'n tranen heen keek ik haar aan en zei: "Dat hoop ik echt..."Halverwege de dag kwamen we elkaar nog een keer tegen. "Hoe heet je?" vroeg ze me. Ik noemde m'n naam en zij de hare: Fernande. "Het gaat beter nu, hè", zei ze zachtjes. "Ja," zei ik, "het gaat beter..." "Tot straks," zei m'n tijdelijke gids en ik groette haar, lichter en heel dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting.

Ruim een week later eindigde mijn jaar-etappe. Ik rustte uit in een klein café nabij een kerk, in het hart van Sarria. Nog maar nauwelijks was ik gaan zitten of plotseling verscheen Fernande in de deuropening. “Mag ik bij je gaan zitten?” Mijn hart sprong op: “Heel graag! Wat fijn om jou hier weer te zien!” We spraken ruim een uur en we verstonden elkaar op de lagen die er werkelijk toe doen. Bij haar vertrek omhelsden we elkaar: “Dit is een tijdelijk afscheid, we zullen elkaar opnieuw ontmoeten”, was onze gezamenlijke conclusie.
 



Ingrid de Bonth is per 1 februari 2015 vicevoorzitter van het college van bestuur met de portefeuille bedrijfsvoering.
EERDERE COLUMNS