COLLEGA COLUMN
Maart 2019
Thuisbezorgd
De in 2014 ingevoerde Wet passend onderwijs moest ervoor zorgen dat zo veel mogelijk leerlingen naar een gewone school bij hen in de buurt zouden gaan. Want zo worden leerlingen het best voorbereid op een vervolgopleiding en doen ze zo goed mogelijk mee in de samenleving. Het speciaal onderwijs verdween niet. Kinderen die het echt nodig hebben, kunnen nog steeds naar het speciaal onderwijs. Passend onderwijs is een nieuwe manier voor het organiseren van ondersteuning in het onderwijs. Met de invoering van passend onderwijs kregen scholen zorgplicht. De verwachting was dat het aantal thuiszitters zou afnemen.

Een batterij aan zorgverleners nam binnen de kortste tijd bezit van alle kamertjes in het schoolgebouw: zorgcoördinator, intern en extern begeleider, ambulant begeleider, psycholoog en logopedist. En de luizenmoeder? Die bleef. Meer bureaus in de school betekende direct meer bureaucratie. Het regende regels. Een samenwerkingsverband moest het licht zien. Het woord samenwerkingsverband klinkt altijd hoopvol, maar verhult veel. En de gemeente deed natuurlijk ook weer mee, als hoeder van de bureaucratie.
Het regende klachten: het onderwijs past niet bij zorgleerlingen, de zorgleerlingen passen niet in de klas, leerlingen met blaasproblemen worden niet tijdig geholpen, waardoor het al snel plassend onderwijs wordt genoemd. Leraren zijn ondertussen zo boos dat zij nu al spreken van pissend onderwijs. Zeer ongepast uiteraard.

Kinderen die gemiddeld zijn, dreigen onder te sneeuwen door hun zorgcollegaatjes. Zelfs hoogbegaafden kunnen geen klas meer overslaan. De middengroep moet worden beziggehouden omdat de anderen extra zorg en aandacht nodig hebben: soort oppassend onderwijs. Sommigen pleiten voor huiswerkvrij onderwijs, omdat huiswerk laten maken ogenschijnlijk veel lestijd kost. Een goed idee: werk en privé gescheiden houden, geen gezeik thuis tijdens het eten en inderdaad gaat de halve les niet verloren aan het controleren en nakijken van verondersteld in privétijd gemaakt schoolwerk.

Voor het industriële tijdperk werkten de meeste mensen gewoon thuis. Als nu het onderwijs een halve dag staakt, is het huishouden in rep en roer. Toch pleit ik voor meer thuisonderwijs: de direct voor het kind verantwoordelijke ouders geven meer zorg aan hun zorgkroost in de tijd waarin het huiswerk moest worden gemaakt. Eventuele oppassende grootouders kunnen in de middag hun levenservaring en wijsheid in de strijd gooien. Het rugzakje vervangen door het theezakje.

Ouders moeten echt meer bezorgd zijn om hun kinderen en dit vooral thuis zien te regelen, want als  het op school niet meer gaat, krijg je je kind gewoon thuisbezorgd!



Cor Verbree (1957) is docent Nederlands op ISW Vakcollege Hoge Woerd in Naaldwijk.
EERDERE COLUMNS