COLLEGA COLUMN
December 2018
Lokaal
Toen de lei langzamerhand uit de schoollokalen verdween, deed de kroontjespen zijn intrede. Het schrijven werd bij velen een kunststukje: dun omhoog en dik naar beneden. Schrijven met pen en inkt had echter ook nadelen. Er kwamen propjes in de inktpot, waardoor vlekken ontstonden. De inktpot werd ook voor andere ondeugende zaken gebruikt. Hoe vaak niet werd de vlecht van het meisje dat voor een jongen zat, in de inktpot geduwd? En wat te denken van jongens die om half vier de inktpot vulden met gist? Dat deed zijn werk wel en de volgende ochtend zaten de hele bank en de vloer onder de inkt.

Tegenwoordig is het gebruik van inkt voor onderwijsdoelen teruggedrongen door de iPad. De  hedendaagse leerlingen kladderen en kliederen er op de tafelbladen op los, om zo nostalgische gevoelens voor de oudere generatie te koesteren. Van een mislukte piemel tot een tatoeage van de bovenarm van een profvoetballer. Ik vraag me wel eens af hoe iemand - zonder dat een docent dit opmerkt - in staat is een tekening te fabriceren waar menig kunstenaar jaloers op zou zijn.

Een leraar voelt zich over het algemeen koning in zijn lokaal. Sommigen bestempelen die onderwijsruimte als ‘mijn lokaal’, alsof zij zojuist een extra hypotheek op hun huis hebben genomen. Dat verklaart dan ook de zorg voor het lokaal enerzijds en de frustratie van het gebruik door collega’s anderzijds. De lokale omstandigheden verschillen nogal per docent. Ik ken iemand die thuis ook nooit schoonmaakt, ik ken iemand die het natafelen - stoelen op de tafels - tot het hoge ambt rekent en ik ken iemand die de vloernaden gebruikt om het meubilair lineair te ordenen.

Het lokaal is van iedereen, dus is het lokaal van niemand. Lokaalvredebreuk is het meest irritante. Collega’s die binnen de kortste tijd – zeg maar een lesuur – de voor onderwijs bedoelde ruimte verbouwen of laten verbouwen tot onbewoonbaar verklaarde woning. Vierletterige Engelse woorden op het tafelblad, leraren die gay zijn, kauwgom gebruikt als stopverf om gaten te dichten, qwerty op dyslectische wijze op het toetsenbord gewijzigd en de beamer die spontaan pornobeelden vertoont.

Ik ben een echte lokalo. Mijn lokaal is heilig. Wie het betreedt, zou de schoenen moeten uitdoen, de fles schoonmaakazijn moeten worden aangereikt en weten dat een stoel een zitvlak en een leuning heeft. Voor alle zielsverwanten richt ik een belangenclub op. De lokale partij voor alle bedreigde koningen en koninginnen die hun gedroomde koninkrijk in een nachtmerrie zien eindigen. Opdat het linoleum zijn oorspronkelijke kleur weer terugkrijgt!



Cor Verbree (1957) is docent Nederlands op ISW Vakcollege Hoge Woerd in Naaldwijk.
EERDERE COLUMNS