Column COLLEGE VAN BESTUUR
Oktober 2018
Een halve stap...
Soms gebeuren er in een mensenleven dingen die zeer ingrijpend zijn. Een dierbare blijkt ernstig ziek of komt zelfs te overlijden. Dan kan alles wat altijd zo vanzelfsprekend leek, plotseling volledig ongewis raken. De grond dreigt weg te slaan onder iemands voeten. Hoe nu verder? Wie kan er helpen?
 
Wanneer ik eens in de zoveel weken deze column schrijf, merk ik vaak dat ik dat doe met meerdere petten tegelijk op. Ik schrijf als bestuurder, als voormalig rector, als oud-docent, maar bovenal schrijf ik als mens. En dus ook als echtgenote en als moeder van mijn dochters. En dan kan het gebeuren dat ik vanuit al die verschillende invalshoeken en rollen de dingen beleef die binnen onze organisatie en onze sector gebeuren.
 
Betrokkenheid
Zo heb ik als moeder mogen voelen wat een enorme waarde het heeft wanneer een leraar werkelijk omziet naar een kind. Juist wanneer dat kind verschrikkelijk worstelt met alles wat er om haar heen gebeurt. Wanneer haar leraar of lerares er dan echt voor haar is, echt naar haar luistert, echt voor haar zorgt, dan maakt dat het ultieme verschil tussen wanhoop of ondanks alles tóch weer opstaan en doorgaan. En moed blijven houden, wat er ook komt. Het is bijna niet in woorden uit te drukken wat dit voor een jong mens kan betekenen. Een betrokkenheid die mij intens dankbaar maakt…
 
Als collega heb ik mogen voelen wat een enorme waarde het heeft als collega’s werkelijk naar je omzien. Juist wanneer je als mens verschrikkelijk worstelt met alles wat er om je heen gebeurt – omdat je je dierbaren ziet vechten voor hun leven, terwijl dat jou juist heel machteloos maakt. Met elkaar werken en leven vanuit krachtige kernwaarden: ik ervaar ten diepste wat dat betekent en hoe dat ervoor kan zorgen dat die grond uiteindelijk toch niet wegslaat.
 
Onschatbare waarde
Ik denk dat we wel eens onderschatten hoe groot het effect kan zijn van werkelijk omzien naar elkaar. Dat omzien kan op heel veel verschillende manieren. Soms is het ook een heuse zoektocht. Maar altijd blijkt het van onschatbare waarde. En dat maakt me intens dankbaar.
 
 
Nog één stap... zegt de een.
Nog duizend stappen... zegt de ander.
... tussen jou en mij, zegt de een.
... tussen mij en jou, zegt de ander.
 
De een neemt duizend stappen
en de ander zegt:
nu zijn het er nóg meer, nog tienduizend stappen!
 
De ander neemt één stap
en de een zegt:
een halve stap was al voldoende,
nu zie ik het.
 
(Toon Tellegen - De een en de ander, 2001)



Ingrid de Bonth is per 1 februari 2015 vicevoorzitter van het college van bestuur met de portefeuille bedrijfsvoering.
EERDERE COLUMNS