Lesgeven op je oude school

Oktober 2018
Ooit was Çigdem Aksoy (33) leerling op de Haagse Lucasschool Onze Wereld. Op haar 21e keerde ze er als leerkracht terug. 'Veiligheid, betrokkenheid en vertrouwen. Deze school betekent zo veel voor mij.'
Opeens was daar, ook voor haar, dat boeketje bloemen. En die centrale plek op het podium, tussen haar collega’s. Toenmalig directeur Ton Hendriks handelde vier jaar geleden heel bewust toen hij al een paar collega’s in het zonnetje zette. Allen werkten destijds 12,5 jaar op basisschool Onze Wereld en dat was natuurlijk een bedankje waard.
“Vergeet mij dan ook niet, hè", had Aksoy kort ervoor en met een knipoog in de wandelgangen gezegd. “Ik zit hier ook al ruim 12,5 jaar: acht jaar als leerling, twee jaar als stagiair en nu vier jaar als leerkracht." Toen Ton Hendriks haar naar voren riep tijdens het jubileum, was ze verbaasd. "Wat als grap was gezegd, had hij niet alleen zo ingeschat, hij gaf me die dag ook opnieuw de waardering. Het toont aan dat ik me hier veilig voel, om dit soort losse opmerkingen te kunnen maken.”
 

Çigdem tussen collega's die eerder haar meester of juf waren

Hier, dat is Onze Wereld in de Haagse wijk Transvaal, gelegen in de zuidwesthoek van het centrum. “Het is een grote en kleurrijke school, met vooral Turkse, Marokkaanse en Surinaamse kinderen. Zo’n 800 kinderen telt de school. Het eerste leerjaar heeft vijf klassen, de overige jaren steeds vier. Dat betekent ook dat we met een groot team werken, met ongeveer honderd full- en parttimers", vertelt Çigdem.
Met haar twee oudere zussen en een oudere broer zat ze als kind op Onze Wereld, toen haar vader Seyfettin (61) er conciërge werd. Hij werkt er nog altijd en vierde vorig jaar zijn 25-jarig jubileum. Ook haar moeder werkte er destijds een paar jaar als schoonmaakster.
 
Jaarlijkse barbecue
“Dankzij mijn vader bleef ik de jaren nadat ik de school verliet, contact houden. Jaarlijks is er bijvoorbeeld een afsluitende barbecue aan het einde van het schooljaar. Dan gaat het gezin mee. Daar sprak ik mijn voormalige leraren weer, heel gezellig. Maar het was pas aan het einde van de havo dat ik ging nadenken over mijn toekomst. Ik wilde stewardess of lerares worden. Mijn drie jaar oudere zus Nejla trok me over de streep, we zijn heel close met elkaar. Zij was intussen zelf juf geworden. Drie keer raden waar… op Onze Wereld.”
Op dat moment dacht Çigdem nog niet na over de vraag waar zij straks zou gaan werken. Alle focus lag op haar studie. Ze deed verschillende stages, waaronder een half jaar durende stage op Onze Wereld. Toen wist ze: “Dit is de plek waar ik wil werken!”
 
Verlossende woord
Ze sprak met collega’s en met het schoolhoofd en gaf aan graag terug te willen keren als er een plek beschikbaar kwam. Al vrij snel daarna kwam het verlossende woord: er kwam inderdaad een vacature vrij. “Dat is inmiddels twaalf jaar geleden, ik begon voor groep twee. Daarna heb ik ook voor een, drie en vijf gestaan. Ik ben nu ook moeder van twee kindjes van twee en zes jaar, de oudste gaat hier ook naar school. Ik sta één dag per week voor de klas en ondersteun als taakleerkracht twee dagen kleine groepjes kinderen.”
Haar zus Nejla werkt inmiddels niet meer op dezelfde school, haar vader als conciërge wel. Hoe is dat, met je vader samenwerken? “Die vraag is me direct gesteld voordat ik werd aangesteld. Maar het is geen probleem. Ik blijf hem ook hier gewoon papa noemen en voor hem blijf ik het jonge meisje. Bij de start van de dag babbelen we even bij en bespreken onze privédingen. Daarnaast zijn we gewoon collega’s, net als andere mensen in het team. Die twee verschillende rollen zijn geen probleem.”
 
Meester John en juf Maureen
De overgang van oud-leerling naar kersverse collega was zo beschouwd een grotere. “Stond ik daar opeens tussen de leraren die mij vroeger lesgaven, tussen meester John en juf Maureen. Ik bleef ze best lang nog meester of juf noemen, zeker wel een jaar. Ik had er echt moeite mee om alleen hun voornamen te gebruiken. Haha, hoe zal dat later zijn als een oud-leerling van mij mogelijk ooit mijn collega wordt?”
Afgelopen zomer hoorde Aksoy dat nog enkele oud-leerlingen op Onze Wereld les gaan geven. “Ik heb het er nog niet met ze over gehad. Wel hoorde ik dat ze terugkeerden om dezelfde reden als ik: het warme gevoel dat deze school herbergt. Wat daarnaast ook zo leuk is: op het schoolplein kom ik geregeld leerlingen uit mijn tijd tegen. Ze hebben nu zelf kinderen en keren terug naar Onze Wereld. Dat is zo leuk, om met elkaar mooie herinneringen op te halen.”
 
Familie
Het tekent de wijk Transvaal. “We zijn een soort familie met elkaar. Ooms, tantes, broers en zussen, maar ook collega’s staan snel voor elkaar klaar. Als ik een woordspin van mijn leven tot nog toe maak, heeft Onze Wereld een centrale plek in het web. We staan open voor elkaar, luisteren goed en lossen samen problemen op als we ermee te maken krijgen.”
 
Tekst Arnoud Kluiters
Fotografie Theo Westerduin

Op de foto:
Boven van links naar rechts:
Mohamed Tahri, Paul de Groot, Çigdem  Aksoy, Selçuk Terzi, Maureen Vasconsellos
Beneden van links naar rechts:
Els Reijnders, John Huiskens, Victor Ferwerda