COLLEGA COLUMN
Oktober 2017
De gelukkige klas
De school ontwikkelt zich verder. Er is een nieuwe regel gekomen. Docenten moeten de lessen nauwkeurig in een register bijhouden. Dat komt in een klassenschrift zodat de directeur uiteindelijk kan zien wat er in de klas allemaal wordt uitgevoerd en welke vorderingen de leerlingen maken. De onderwijzer vindt dit eerst grote onzin en beroept zich op zijn professionaliteit, maar gaat uiteindelijk toch overstag. De directeur legitimeert zijn handelwijze met een verwijzing naar de instructie van de onderwijsinspecteur. Sommige oudere onderwijzers blijven - onder aanvoering van de gymmees - echter halsstarrig weigeren.

Bovenstaande beschrijving lijkt recent, maar komt toch echt uit 1926 toen Theo Thijssen zijn meesterwerk 'De gelukkige klas' schreef.
Nieuwe regels worden uitgevaardigd door onderwijsambtenaren die zelf hoogstwaarschijnlijk niet van het onderwijs hebben genoten, anders zouden ze niet telkens weer administratieve rompslomp als diarree over de al daarover pisnijdige scholen uitstorten. Onderwijsinspecteurs controleren periodiek de naleving ervan als ware schrikbewindvoerders.

Ik ken een verhaal over een directeur die alle circulaires van het ministerie ongelezen jaarlijks opspaarde in een doos om die vervolgens op de laatste schooldag bij het oud papier te zetten. Zo diende het toch nog een goed doel. Hij vertelde er verder nooit iets over gehoord te hebben en zijn school bloeide als nooit tevoren. Gratis tip.
Rondkijkend tijdens de pauze in een willekeurige lerarenkamer, herstel, docentenkamer, herstel, medewerkerskamer zie ik de personen uit het onderwijzersleven van Theo Thijssen actueel tot leven komen.

Een directeur die zijn personeel op het hart drukt om zo zorgvuldig mogelijk Magister in te vullen en up to date te houden en een teamleider die wekelijks checkt of de absenten goed zijn ingevuld.

Een zorgcoördinator die groepsplannen eist, omdat het management dat heeft besloten.

Een docente die elke les haar lesvoorbereiding op het bord kalkt, omdat ooit mannen in pakken binnen zouden kunnen komen vallen om haar de les te lezen of zelfs te ontslaan.

Een bijna gepensioneerde collega die aangeeft het allemaal al zo vaak te hebben meegemaakt, dat hij niet warm of koud wordt van diverse hogerhanden.

Een gymmees die weigert zaken te registreren en te noteren, omdat een computer niet zijn ding is en hij zich meer thuis voelt in zijn eigen vertrouwde vogelnestje.

Een conciërge die ontbreekt in de pauze omdat hij dan geen pauze heeft. Hij vervangt de snoepautomaat door zo'n gezondheidsmachine die alleen glutenvrije repen en mineraalwater uitspuugt.

Tenslotte een klagende ouder die de pauze van een collega frustreert omdat haar zoon een strafmaatregel opgelegd had gekregen. Hij had bovenstaande snoepautomaat opengebroken - toen dat nog kon.

Wat is wijsheid? Laat professionals onwijs goed onderwijs geven zonder lastig gevallen te worden door hinderlijke bemoeials zoals in 1926 en 2017. Daar wordt uiteindelijk elke klas gelukkig van!



Cor Verbree (1957) is docent Nederlands op ISW Vakcollege Hoge Woerd in Naaldwijk.
EERDERE COLUMNS